ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ

പൂക്കാലങ്ങളിൽ
ഇന്നൊരുക്കാനാവാത്ത
പൂക്കളങ്ങളിൽ
അമ്മ നടന്നു പോയ
ആകാശയാത്രാവഴികൾ
കണ്ടു നിൽക്കുമ്പോൾ
വഴിയിലെ മുൾച്ചടികളിലുരസി
കാൽവിരൽതുമ്പുകൾ മുറിഞ്ഞ്
വഴി മാറി നടന്ന
കാലം ഒരു ചെറിയ പല്ലക്കിൽ
കടൽത്തീരത്തിരുന്നെഴുതിയ
പോയ പൂക്കാലങ്ങളുടെ
കവിതയിൽ തുളസിപൂചൂടുന്ന
പ്രഭാതം തിരിയിട്ട ചുറ്റുവിളക്കിലുണരുന്ന
ഭൂമീ
അമ്മയെനിക്കായി തന്ന
ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങളിൽ
നീയൊഴുകുക
പൂക്കാലങ്ങളുടെ ഓർമക്കുറിപ്പുമായ്

സാഗരസ്പന്ദനങ്ങൾ

അനന്തതയുടെ 
അവസാനിക്കാത്ത
ബിന്ദുവിനരികിൽ
മറ്റൊരു സ്വരമായുണർന്ന
പ്രഭാതമേ...
നിന്റെയുദ്യാനങ്ങളിൽ
പാരിജാതങ്ങൾ വിടരുമ്പോൾ
ദേവമനോഹരി പാടിയുണർന്ന
ആകാശമേ നീയെന്റെ
ഹൃദയസ്വരസ്ഥാനങ്ങളിൽ
പാടിയുണർത്തിയ
അനേകം ജന്യരാഗങ്ങളിൽ
കടൽ ശ്രുതിയിടുമ്പോൾ
കടലിന്റെയുള്ളിലെ
കടലായിയുണരുന്നു ഞാൻ .....

മഴതുള്ളികൾ

നിറങ്ങളെല്ലാമൊഴുകി
മാഞ്ഞ മഴതുള്ളികൾ
ഭൂമിയെ വലയം ചെയ്യുമ്പോൾ
ആകാശത്തിൽ മാഞ്ഞ പ്രകാശം
ഓട്ടുവിളക്കുകളിൽ
ഉണർന്നു വരുമ്പോൾ
വഴിയോരങ്ങളിൽ
നിഴൽപ്പാടുകൾ മാഞ്ഞ
നിശബ്ദതയിൽ
പൂത്തുലഞ്ഞ പവിഴമല്ലിപൂവുകൾ
കൈയിലേറ്റി നിന്ന പൂക്കാലം
നീട്ടിയ ഗ്രാമവീഥിയിൽ
എന്നെക്കാത്തിരുന്ന
നെയ്യാമ്പൽക്കുളങ്ങളിൽ
മുങ്ങിപ്പൊങ്ങിയ മഴതുള്ളികൾ
എന്റെയുള്ളിലെ ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങളുടെ
താളമാകുമ്പോൾ ഗ്രാമം
പൂമുഖപ്പടിയിലിരുന്ന്
താളിയോലകളിൽ മറന്നു വച്ച
പഴമയുടെ ചെമ്പകപ്പൂക്കൾ
നിറഞ്ഞ കൽപ്പെട്ടികൾ തുറന്ന്
വാക്കുകൾ പുനർജനിച്ച
അമൃതവർഷിണിയുടെ
സ്വരങ്ങൾ പാടി.

വീണാഗാനം

ലോകത്തിന്റെ ശിരസ്സിൽ
വെൺതാമരപ്പൂവു പോൽ
വിടരുന്ന പ്രഭാതത്തിലെ
ആകാശമേ
നിന്നെക്കണ്ടത്രയോ കാലം
ഞാൻ മറന്നു
എന്റെ ജീവനിലൊഴുകിയ
പഞ്ചതന്മാത്രകൾ
വലിയ ചെറിയ ലോകത്തിന്റെ
ആരവങ്ങൾക്കരികിലൂടെ
നടന്നു നീങ്ങിയ ഭൂമിയുടെ
കാല്പ്പദങ്ങളിലെ പൂഴിമണൽ
ശിരസ്സിലേറ്റി സാഗരതീരങ്ങളിലിരുന്ന്
ഞാൻ കാണുന്ന
നക്ഷത്രങ്ങൾ വിരിയുന്ന
സായം സന്ധ്യയുടെ ആകാശമേ
നീയെനിക്കായി തന്ന
ചക്രവാളങ്ങളിൽ നീയുണർത്തുക
വെൺതാമരപൂവിതളുകളിലൂടെയൊഴുകുന്ന
വീണാഗാനം

ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ

അനന്തകാലത്തിന്റെ
ആദിമൗനങ്ങളിൽ
ചിറകറ്റു വീഴുന്ന ദിനരാത്രങ്ങളുടെ
അകത്തളങ്ങളിൽ
ചായം തേച്ച പുതിയ മുഖങ്ങളുടെ
അഭിനയം
വേദികളിലെ
പ്രകടനപരമ്പരയിൽ
നിന്നുയിർക്കൊള്ളുന്ന
പ്രവാചകരുടെ നാട്യശാലയിൽ
പ്രകീർത്തനങ്ങൾ പാടിനിൽക്കുന്ന
ഉപജാപകർ
ഇതൊക്കെ കണ്ടു ചലനം നിലക്കാത്ത
ഭൂമീ നീയേത് ഗ്രഹം?
ഉപഗ്രഹങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ
നിന്നകലെ സാഗരങ്ങളുടെ
ശ്രുതിയുമായ് നിൽക്കുന്ന
നിന്റെ ശുദ്ധ സ്വരങ്ങളിൽ
ഞാനൊളിപ്പിക്കുന്നു
എന്റെ ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ...

മഴതുള്ളികൾ

ഒരിക്കലെങ്ങോ പാതയോരത്ത്
കാണാനിടയായ അപരിചിതമായ
ഒരു ലോകം കടന്നു പോയ
ഇടവേളയുടെ ഇടനാഴിയിൽ
തണുത്തുറഞ്ഞ ശൈത്യം
ചില്ലുകൂടാരങ്ങൾ പോലെ
ഉടഞ്ഞപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ
നിന്നൊഴുകിയ നീർച്ചാലുകൾ
അപരിചിതലോകത്തിന്റെ
മൂല്യനിർണയമെഴുതിയ
കത്തിയ വേനലിൽ വറ്റിവരണ്ടു
പനിനീർക്കുടങ്ങൾ ശിരസ്സിലേറ്റിയ
മഴത്തുള്ളികളിലുണർന്ന
പ്രകൃതിയുടെ പൂക്കാലത്തിൽ
അപരിചിതലോകം അന്യം നിന്ന
ഒരു അക്ഷരമായി മാഞ്ഞു

വേനൽപാടുകൾ

ഉണർവിന്റെ പല്ലവിയിൽ നിന്നും
വ്യതിചലിച്ച്
അപസ്വരങ്ങളുടെ അനുപല്ലവിയുമായ്
അരികിലെത്തിയലോസരപ്പെടുത്തുന്ന
സമുദ്രതിരകളേ
നിങ്ങൾക്കായ്
പാടാൻ എന്റെ കൈയിൽ
കല്പനസ്വരങ്ങളിന്നില്ല
വഴിയിലെ തണൽമരങ്ങൾ കരിഞ്ഞ
വേനൽപ്പാടുകളിൽ
നിഴൽ തേടി നടന്ന പഴയ
ഭൂമി ഇന്നു നിഴൽപ്പാടുകളില്ലാത്ത
ഒരു ചെറിയ ലോകത്തിന്റെ
മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിനുള്ളിലെ
നാലമ്പലത്തിൽ മൗനം മറന്ന
വാക്കായി മാറിയിരിക്കുന്നു
വെളിച്ചവുമായണയുന്ന
ഓട്ടുവിളക്കിൽ പ്രഭാപൂരിതമായ
ഒരു സന്ധ്യയരികിലിരുന്നെഴുതുന്ന
പുതിയ സ്വരമായ്
ഭൂമി യാത്രതുടരുന്നു..

ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ

ജ്ഞാനമുറങ്ങുന്ന
വിജ്ഞാനബിന്ദുക്കളിലെ
എഴുത്തുതാളുകളിൽ വികസിക്കുന്ന
കഥകളുടെ ആന്തരാർഥങ്ങളറിയുന്ന
യാദവബാല്യം എനിക്കായി
നീട്ടിയ മുളം തണ്ടിന്റെ ഓരോ
സുഷിരത്തിലും ഞാൻ കേൾക്കുന്ന
എന്റെ ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങളിൽ
മഷിതുള്ളികളിലെ പാണ്ഡിത്യം
ആത്മാവിനെയറിയാത്ത
പുറമെയുള്ള ശരീരമെന്ന
കവചത്തെ സ്നേഹിച്ച
ഒരു ജീവൻ മാത്രം.
മഷിതുള്ളികളിലെ പാണ്ഡിത്യത്തെ
മറന്ന് ജ്ഞാനമൊഴുകിയ
പാനയിലെ ആത്മാർഥത
സ്നേഹിച്ച ആ ബാല്യമെന്റെ
ഹൃദയത്തിലെഴുതിയ വരികളിൽ
കല്പിതകഥയെഴുതുന്നവരുടെ
ദൈവമുണ്ടായിരുന്നില്ല
അവിടെ അന്തരാത്മാവിന്റെ
കറപുരളാത്ത ഭാഷയറിയുന്ന
ഓടക്കുഴൽനാദമായിരുന്നു...

പ്രതിധ്വനി

അതിർരേഖകളിലെ
ഉദ്വേഗങ്ങളിൽ വീണ
ആദ്യാക്ഷരങ്ങളിൽ
നിന്നുണർന്നെഴുന്നേറ്റ ഭൂമി
മുൾവേലികളിലൂടെ
അകത്തുകയറിയ
പലരുടെയും മുഖപടങ്ങൾ
കാർമേഘമാലകളിലൊഴുകി
മായുന്നത് കണ്ട്
വീണ്ടും മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ
ചുറ്റും കന്മതിൽ പണിയുന്ന
രാത്രിയുണർന്നു വന്നുപറഞ്ഞ
സ്വകാര്യങ്ങളിൽ
നിസംഗതയുടെ
ഒരു സ്വരമുണർന്നുവന്നു
ആ സ്വരം തേടിയലഞ്ഞ
ഒരു രാപ്പാടി അന്നു പാടിയ
പാട്ടിൽ മുൾവേലികളിൽ
വീണു മുറിവേറ്റ ആത്മാക്കളുടെ
വിലാപരാഗത്തിന്റെ
പ്രതിധ്വനിയുണർന്നു...

നക്ഷത്രവിളക്കുകൾ

അനശ്വരതയിൽ നിന്നും
പലവഴി പിരിഞ്ഞു വീണ്ടും
ശിവനിടിലത്തിലുറങ്ങിയ
അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങളിൽ
നിന്നും പ്രകാശമുൾക്കൊണ്ട
നക്ഷത്രമിഴികളിൽ
അഗ്നി ഒരു വിളക്കായി മാറിയ
നിലാവുണർന്ന രാത്രിയിൽ
ആശ്രമപ്രാന്തങ്ങളിലെ
തെളിനീർക്കുളങ്ങളിൽ
തപസ്സിരുന്ന താമരമുകുളങ്ങൾ
ഇതളുകളിലൊളിപ്പിച്ച
സ്വപ്നങ്ങൾ കൈയിലേറ്റി നിന്ന
ആകാശമേ
ഇനിയുമരികിലിരുന്ന്
സാഗരങ്ങളെത്തിനിൽക്കുന്ന
നിന്റെ ചക്രവാളങ്ങളെ
നീയെനിക്കായി തുറന്നിടുക
നക്ഷത്രവിളക്കുകൾക്കരികിൽ
അഗ്നിയുടെ നനുത്ത നാളങ്ങളിൽ
വാക്കുകളുണരട്ടെ..