Saturday, May 14, 2011


എനിയ്ക്ക് പ്രിയം ഭൂമീ
നിന്റെയീ ഋതുക്കളെ
മഹാഗോപുരങ്ങളെ നഗരം സൂക്ഷിക്കട്ടെ
അടഞ്ഞുകിടക്കട്ടെയതിൻ
വെള്ളോടിൻവാതിൽപ്പടിയിൽ
വയ്ക്കാനൊരു വിളക്കുമെനിക്കില്ല
മിഴിയിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ വിരിയുനേരം
ഞാനീകടൽത്തീരത്തിൽ തീർക്കാം
പർണശാലകൾ ഗർഭഗൃഹത്തിൽ
വയ്ക്കാമാദിമൂലപാദത്തെ
പിന്നെ ജപിയ്ക്കാം
ത്രികാലങ്ങൾ പൂജചെയ്യുമ്പോൾ
സന്ധ്യാവിളക്കിൽ നിറയ്ക്കാമെൻ
മനസ്സിൻ പ്രകാശത്തെ..
യാഗശാലകൾ
തേടുമസ്പഷ്ടമൗനത്തിന്റെ
വേരുകൾ ഋഗ്വേദത്തിലുറങ്ങിക്കിടക്കട്ടെ
നിറയ്ക്കാം സ്വരങ്ങളെ സാമവേദത്തിൽ
വീണ്ടുമൊരുക്കാം വിരലിലാഭൂപാളസ്വപ്നങ്ങളെ
മുനമ്പിൽ കാർമേഘങ്ങൾ പെയ്തുതീരട്ടെ
മഴയൊരുനീർക്കുടമായീകടലിലൊഴുകട്ടെ
എനിയ്ക്കുപ്രിയം ഭൂമീ!
നിന്റെയീ കടൽതീരം
എനിയ്ക്ക് പ്രിയമെന്റ
ശംഖിനുള്ളിലെ കടൽ....

മിഴിയിലെ സമുദ്രമേ !

മിഴിയിലെ സമുദ്രമേ !
ദ്വീപുകൾക്കരികിലെ
തിരയേറ്റമൊരു നേർത്ത ശ്വാസവേഗം
നിന്റെയുണർവിന്റെയുൾക്കടലെവിടെയെന്നറിയുവാൻ
ഒരുപാടുനാൾ ഞാൻ തപസ്സുചെയ്തു
ഒരുവരിയ്ക്കുള്ളിലൊതുക്കുവാനാവാതെയൊഴുകി
നീയെന്നിലെ ഭൂപാളമിഴിവിലായ്
ഒരുസൗഹൃദത്തിന്നുറഞ്ഞ ശൈത്യത്തിനെ
മലമനിരകളൊരുമഞ്ഞുപാളിയാക്കും ശിശിര
മുടിയിലൊരു പക്ഷിയുടെ കൂട്ടിൽ മറന്നൊരാ
മരതകക്കല്ലുകൾ തേടി ഋതുക്കൾതൻ
ചിറകേറി വന്നു ഞാൻ നിന്റെ തീരങ്ങളിൽ
മൊഴിയിൽ നിന്നെൻ മിഴിയതിലേയ്ക്ക്
നീയൊഴുകിയരികിൽ ത്രിസന്ധ്യയുടെ
ശ്രുതിപോലെ; പിന്നെയെൻ
വിരലുകൾക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്നു നീ
അരികിൽ ഞാൻ ഭൂമിയെ
ചേർത്തുവച്ചതിനുള്ളിലൊഴുകി നീയെന്നിലെ
ഹൃദ്സ്പന്ദനം പോലെയൊരു മാത്രയും
മൗനമറിയാതെ നക്ഷത്രമിഴികളിൽ പൂക്കും
വിളക്കുമായ് വിൺമേഘവഴികളെകണ്ടുമാ
ചക്രവാളത്തിന്റെയതിരുകൾ
ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞൊടുവിലൊരു
ശംഖിലൊഴുകി നീ
എന്നെയുമൊഴുക്കിയതിനുള്ളിലായ്
മറയും നിലാവിന്റെഗ്രഹണവേഗങ്ങളിൽ
നനവായി മാഞ്ഞൊരാ മാർഗശീർഷത്തിന്റെ
നെടുവീർപ്പിൽ മങ്ങും വിളക്കുകൾക്കരികിലായ്
കറുകൾ ഹോമിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽതട്ടിയുടയാതെ
വീണ്ടുമെൻ മനസ്സിലേയ്ക്കൊഴുകിയ
മിഴിയിലെ സമുദ്രമേ
പൂർവദിക്കിൻമൊഴിയഴകിലായ്
വീണ്ടുമൊഴുകിയാലും...

Wednesday, May 11, 2011

ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ

കുളിരുമുഷസ്സിന്റെ നിറമാല്യത്തിൽ
നേർത്ത തണലിൽ വിരിയുന്ന
പൂക്കളെ കോർക്കാം; മന്ത്രച്ചരടിൽ
തിരിയ്ക്കാമീഭൂമിയെ
തളിർനുള്ളിയെടുക്കാമതിൽ
ഗ്രീഷ്മക്കനൽതുള്ളികൾ തൂവാം.
എഴുത്തുമഷിക്കൂടിനുള്ളിലായ് തൂക്കാം
മൊഴിയൊടുക്കാനൊരുങ്ങുന്ന
കുലത്തിൻ മഹത്വത്തെ
വഴിയിൽതൂവാം കാലിൻതുടുപ്പിൽ
തരിക്കുന്ന മണൽകൂനതൻ
നനവാർന്ന മന്ദിരങ്ങളെ
മുറിപ്പാടിലായ് കോരിയൊഴുക്കാം
രുധിരത്തെയകക്കാമ്പിലായ്
ചിതയൊരുക്കാം സ്നേഹത്തിനായ്
പുറകോട്ടോടും സ്മൃതിതാളത്തിൻ
ചിലമ്പിൻന്മേലൊതുക്കാം കാലത്തിന്റെ
വെള്ളിവാൾമുനകളെ
ഉരുക്കാം വാക്യർഥങ്ങളുലതീയിലായ്
പിന്നെയെടുക്കാം സുവർണപ്പൂവിരിയ്ക്കും
വിൺകോണിന്റെ രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കുന്ന
സായഹ്നമതിൽ വീണ്ടും നിറയ്ക്കാം
ലോകത്തിന്റ്യനന്തമൂലത്തിനെ
ശിരസ്സിൽതൂവാമല്പം ചന്ദനക്കുളിർ
നാലുചുമരിനുള്ളിൽ തൂക്കാം
സ്മൃതിവിസ്മൃതികളെ
എഴുതുംവിരൽതുമ്പിലൊളിച്ചുവയ്ക്കാം
കടൽതുടിയിൽ തുടിയ്ക്കുന്ന
ഹൃദയസ്പന്ദങ്ങളെ
സ്മൃതിവിസ്മൃതികൾ

ശിബിരങ്ങളിൽ നിന്നും മുഴങ്ങുന്നുവോ
വാനമൊഴിയിൽ മറഞ്ഞതാം മേഘകാവ്യങ്ങൾ
സ്നേഹമെഴുതിപ്പിശകിയ സർഗസൃഷ്ടികൾ
മൂടുപടത്താലൊളിപ്പിച്ച മൗനഗാനങ്ങൾ
മേഘമോഹനരാഗംകേട്ടുമയങ്ങും ത്രിസന്ധ്യകൾ
മായാത്തഭൂതകാലമുറിപ്പാടതിൽ വീണ
കാലഗദ്യത്തിൻ മഷിക്കൂടുകൾ, നീർതുള്ളികൾ
ദൂരരാഹിത്യത്തിന്റെ ദൂരത്തെയളന്നൊരു
വ്യോമയാത്രകൾ ശൂന്യമൗനങ്ങൾ
നിലാനിഴൽപ്പാടിലായൊടുങ്ങിയ
ഭൂപാളമൊഴിപ്പൂക്കളാരെയോ കാത്തുനിന്ന
മഴവിൽകുടീരങ്ങൾ
തേറ്റമേറിയ തിരയേറ്റത്തിനരികിലെ
നേർത്തതാം കടലിന്റെ കനവിൻ മുനമ്പുകൾ
ഋതുക്കൾ ചാലിച്ചതാം കളഭച്ചാർത്തിൽ
തീർഥഗമനം നടത്തുന്ന മഴതുള്ളികൾ
സ്നേഹതുരുത്തിൽ സ്പന്ദിക്കുന്ന ഭൂരാഗസ്വരങ്ങളാ
സ്വരത്തിൽ ശ്രുതിയായിയുണരും സുസ്വപ്നങ്ങൾ
വിരൽമുദ്രകൾ തേടുന്നൊരു ശംഖിനെ സന്ധ്യയരികിലശോകപ്പൂവിതളിൽ വിടരുന്നു..

Monday, May 9, 2011

സ്മൃതിവിസ്മൃതികൾ

ഇതോ സ്നേഹം! ദ്വാരപാലകർ ചോദിക്കുന്നു
ഇതോ പടിവാതിലുടയ്ക്കും മൗനം
അറിയാനാവുന്നില്ലയെങ്കിലും
വിരൽതുമ്പിലൊഴുകുന്നതു ഭൂമിയൊഴുക്കും
സ്നേഹം;
മിഴിയരികിൽ നിറയുന്നതൊരു നീർക്കടൽ
പിന്നെയൊഴുകിപ്പരക്കുന്നതൊരുപാൽക്കടൽ
കണ്ണിമയിൽ പൂക്കുന്നതു വൈശാഖവെൺപൂവുകൾ
ചത്വരങ്ങൾ നിറയ്ക്കുന്നതൊരുമൺകുടം ദൈന്യം
മഴക്കാറേറ്റും വെയിൽച്ചില്ലയിൽ പുകഞ്ഞുമീ
ധരിത്രി മറക്കുന്നു പുനർജന്മങ്ങൾ
പോയവഴിയിൽ വിടർന്നോരു മുക്കൂറ്റിക്കൊടിപ്പൂക്കൾ
തിരകൾക്കെല്ലാമൊരു നിറമാനിറത്തിന്റെയരികിൽ
പൂക്കുന്നതു നീർക്കുമിളകൾ മാത്രം
ഒരു നിശ്വാസത്തിന്റെയരികിൽ സ്നേഹം
തേടിയൊഴുകും ജലപ്പൂക്കളവർക്കില്ലൊരു മുഖം
മുഖങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, മിഴിയിണകൾക്കുള്ളിൽ
തേഞ്ഞ മുറിപ്പാടിലും വീണു മരിച്ചു സ്നേഹം
ചിതയൊരുക്കാം കുടങ്ങളിൽ ജലമിറ്റിക്കാം
ദർഭ വിരിച്ചു കിടത്താം, ബലിയൊരുക്കാം പിന്നെവീണ്ടുമൊരിക്കൽകൂടി
കുടീരങ്ങളെയലിയിക്കും വരികൾ
ശിലകളെയണിയിച്ചതിൽ സ്നേഹമൊഴുക്കാം
സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയുമതാണല്ലോ.....
തമസോ മാ ജ്യോതിർഗമയ

ഉറക്കാനാവുന്നില്ല വാക്കിനെ
സംവൽസരമുണരും ത്രുടിയ്ക്കുള്ളിലൊരു
മാത്രയെന്നോണമുറക്കാൻ പണിപ്പെട്ട
കാലമേ, കുലത്തിന്റെ കഥയോ
കാണാതായ സ്വപ്നമോ നീ യാചിച്ചു നടന്നു
നിഴൽപ്പാടിലുലച്ച ശസ്ത്രങ്ങളിൽ
മുറിയുന്നുവോ വിധി
വഴിമുറിയും പൂരുവംശഗതിയിൽനിന്നും
രഥമുകളിൽ വിഷാദങ്ങൾ
കൂടുകൂട്ടീടുന്നുവോ
അകലെയിന്ദ്രപ്രസ്ഥമന്ദിരങ്ങളിൽ
രാജകലകൾ വിൽക്കും സ്നേഹം
കർണ്ണനെ തേടുന്നുവോ
കവചമെവിടെയാ കുണ്ഡലം മറന്നുവോ
എവിടെയന്യം നിന്ന വാക്കിന്റെ
സൂക്ഷ്മാകാരം
പകലിൻ പടിമുഖത്തിരിക്കുമ്പോഴും
കാഴ്ച്ചക്കരികിൽ മഹാദ്വീപമിരുട്ടിൽതന്നെ
മിഴിയടച്ചു നക്ഷത്രങ്ങൾ മറച്ചുപാടാം വീണ്ടും
തമസ്സിൽ നിന്നും ജ്യോതിർനാളങ്ങളുയരട്ടെ
വിളക്കണച്ചുതിരിനാളങ്ങൾ താഴ്ത്തി
മന്ത്രം ജപിക്കാം വീണ്ടും വീണ്ടും
തമസോ മാ ജ്യോതിർഗമയ
സ്മൃതിവിസ്മൃതിലയം

ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയെങ്കിലും
മിഴിക്കോണിലുടക്കിനിൽക്കുന്നീല
മിഴിനീർ
മൊഴിക്കുള്ളിലുടക്കിവലിക്കുന്നതുത്ഭവം
മഷിതുള്ളിപടർത്തിക്കളഞ്ഞതു
ഹൃദ്രരക്തമതിൽകൂടി തുളുമ്പിമറഞ്ഞത്
മൂകശോകങ്ങൾ; തീരാക്കടത്തിൽകുടുക്കിട്ടു
പോയതുപുഴ പിന്നെയൊതുക്കാൻ
കുരിശേറി വന്നതുകാലം
മേഘ ദൂതുകൾക്കുള്ളിൽ
മറഞ്ഞിരുന്നതൊരു ദു:ഖം 
മേഘ മാർഗത്തിൽ നിന്നും
ദിശമാറ്റിയതൊരുകടൽ
വഴിയിൽ മുൾവാകകൾവളരും നേരം
വഴി തിരിഞ്ഞു നടന്നതു ധരിത്രി
മനസ്സിന്റെ കടലിലൊഴുകിയതെന്റ
ഹൃദ് ലയം
ശംഖിലൊഴുകി നടന്നതെൻ
സ്മൃതിവിസ്മൃതിലയം...
സ്മൃതിവിസ്മൃതികൾ

ഇവിടെ പുരാതനചരിത്രം
സൂക്ഷിക്കുവാനൊരുക്കാൻ
പഴയൊരു നാലുകെട്ടില്ല
പണിയൊടുക്കി മധ്യസ്ഥന്മാർ
നടന്ന പ്രാചീനമാം
പടകുടീരത്തിലായ് മരിച്ചുത്സവകാലം
കടുംകെട്ടുകൾ മാറ്റി ധ്വജസ്തൂപത്തിൽ
നിന്നുമഴിച്ചുമാറ്റി ബ്രഹ്മകുലാമാകൊടിക്കൂറ
വിരലിൽതുള്ളിക്കൂടിയൊതുങ്ങാൻ
മോഹിച്ചോരു വരികൾ ഭൂമധ്യത്തിൽ
കുരുങ്ങിപ്പോയി, കകുജ്ഞലങ്ങൾ
മഴ കാത്തു നിന്നൊരു വേനൽക്കാല-
കടവിലാമ്പൽപ്പൂക്കൾ കരിഞ്ഞു
കടവേറി മറഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ
കൈവരിപ്പിശകായിയൊതുങ്ങി
കായൽ; പിന്നെയരികിൽ
തപം ചെയ്തമുകിൽക്കൂടുകൾക്കുള്ളിൽ
മറഞ്ഞു പഴയൊരു ചരിത്രം
തീർഥക്കുളമതിലേയ്ക്കൊഴുകുന്ന
ചാതുർവർണ്യത്തിൻ ശുദ്ധചരിത്രം
മിഴിക്കോണിൽ ദൈന്യമായുണരുന്ന
വെളിച്ചം മറയ്ക്കുന്ന കൃഷ്ണപക്ഷങ്ങൾ
മുന്നിൽ മരിച്ചുജീവിക്കുന്ന വാക്കുകൾ
പ്രദോഷങ്ങളെടുത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന
വില്വപത്രങ്ങൾ
സഹ്യഗിരിയിൽ തുടിയിടും
ദൈവത്തിൻ രാജ്യം..
പക്ഷെ പഴയ നാലുകെട്ടുതകർന്നു
വീണ്ടും കെട്ടിപ്പണിതസൗധങ്ങളിൽ
ചിന്തേരിൻ ഗന്ധം മാത്രം
കാഞ്ചനസീത

കാഞ്ചനപ്പട്ടും ചാർത്തിനിൽക്കുന്ന
സീതേ!
സ്വർണമേറ്റുന്ന ചൂടിൽ
വീണ്ടുമഗ്നിയെയുൾക്കൊണ്ടാലും
ചിരിക്കാനവില്ലതുമറിയാം
സുവർണത്തിൽ പൊതിഞ്ഞാലൊരു
ശിലയുരിയാടുമോ
ഭൂമിയ്ക്കറിയാമയോധ്യയെമറക്കുംനേരം
നീയും മറന്നുവെന്നോനിന്റെയാത്മരോദനങ്ങളെ
എഴുതുന്നവിടെയാ വാത്മീകി
ചോദിക്കുന്നു
പറയൂ അഗ്നേ! നീയും മറന്നോ സത്യങ്ങളെ
ചിരിക്കാനാവാത്തൊരു സ്വർണസൃഷ്ടിയെ
പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ ത്രയംബകമിനിയുമുലയ്ക്കേണ്ട
എവിടെ ഗുഹാനൗക കടവുകടക്കുവാൻ
വനവാസങ്ങൾ നമുക്കെത്രയോ പ്രിയങ്കരം
വഴിയിൽ കാണാം വീണ്ടും
വിശ്വമിത്രന്മാരവർക്കരികിൽ കാണാം
യാഗശാലകൾ, നിലാപ്പൂക്കളിറുത്തു വീണ്ടും
ത്രേതായുഗത്തിൻ പടിക്കെട്ടിലിരുന്നു
കലഹിക്കാം ലക്ഷ്മണരേഖയ്ക്കുള്ളിൽ
സമുദ്രചിറകെട്ടിയടർക്കളത്തിൽ നിന്നും
തിരികെയേറ്റാം വീണ്ടും സീതയെയഗ്നിക്കൂട്ടിലുരച്ചു
പരീക്ഷിക്കാമിനിയും ഭൂമിയ്ക്കുള്ളിലിരിക്കും
വൈദേഹിക്ക് കരയാനാവില്ലല്ലോ..

Sunday, May 8, 2011

സ്മൃതിവിസ്മൃതികൾ

മൂലമന്ത്രം മറന്നാരൂഢശിലയിലെ
ജീവൻമയങ്ങിയാ ശ്രീകോവിലിൽ
മുഴക്കോലിലെ രാശിയും തെറ്റിക്കിടന്നൊരു
ദ്വാരകയിൽ തിരയേറിയ ദ്വാപരനോവിൽ
നിഷാദാസ്ത്രമുൾക്കൊണ്ടുനിന്നോരു
സായാഹ്നമോ, കുലം തേടിനടന്നൊരു
ഗോപാലകന്റെ ഗോവർദ്ധനമോ
പെരും കാട്ടിലെച്ചോലയിലെന്നേയൊഴുക്കിയ
കാനനക്കൂട്ടിന്റെ ലാവണ്യമോ
മിഴിക്കോണിലായെന്നുമുറങ്ങിയ
നക്ഷത്ര ഗാനമോ 
വാനിന്റെ നീർമഴതുള്ളിയോ
കാലമോ കാലമൂലങ്ങളോ
കാലത്തിനാരകക്കോലിൽമയങ്ങും
യുഗങ്ങളോ
മുദ്രകൾക്കപ്പുറം മുദ്രാങ്കിതം തേടി
മിശ്രചാപങ്ങൾ കുലച്ചശസ്ത്രങ്ങളോ
ദേവകോപങ്ങളെ ഹോമാഗ്നിയിൽ മായ്ച്ചു
ഭൂമിയെ സാമ്രാജ്യമാക്കുന്ന സൂര്യനോ
വേറിട്ടു നിന്നോരു ഭൂപാളരാഗത്തിനാദ്യ
ശ്രുതി തേടിവന്ന പുലരിയോ
ഏതിൽനിന്നീസ്മൃതിവിസ്മൃതികൾ
ശിലാരൂപവും മാറ്റി വരുന്നരികിൽ
ഏതിൽ ഞാനൊന്നായൊതുക്കുമെൻജീവന്റെ
സാധകംചെയ്യും സമുദ്രസ്വപ്നങ്ങളെ.....