Wednesday, September 7, 2011

ആവർത്തനത്തിനനുസ്വരം...
ആകാശമേ!
ഞാനുണർന്നപ്പോൾ
പ്രദക്ഷിണവഴിയിൽ
ഇടയ്ക്കയുടെ
ശ്രുതിയായിരുന്നു..
പിന്നെയെവിടെയോ
പ്രകമ്പനമെന്നപോൽ
തീപ്പുകയ്ക്കരികിൽ
ദു:ഖമൊഴുകി...
ആവർത്തനത്തിനനുസ്വരം...
ഭദ്രസങ്കല്പങ്ങളുടെ
താഴുകളുടച്ചുനീങ്ങും
കാരിരുമ്പിൻ തീവ്രഭാഗധേയം
മനുഷ്യർ ചുരുങ്ങുന്നു
കൈയേറ്റുമൊരുപിടി
മൺതരിയെണ്ണിതീർക്കാനാവാതെ
ചുരുങ്ങിയൊതുങ്ങിയൊരു
പുകക്കുഴലിൽതിരിയും
ലോകം..
ആകാശമേയേതുപുലരിയിലാവും
ഭദ്രസങ്കല്പങ്ങളുടെ ചിത്രതാഴിലൊരു
കവിതയെഴുതിസൂക്ഷിക്കാനാവുക...

അന്വേഷണമിനിയെന്തിനായ്
കടൽചിപ്പികൾക്കരികിൽ
അന്വേഷണമിനിയെന്തിനായ്
ചിരിക്കാൻ മറക്കുമ്പോൾ
വ്യസനമില്ലാത്തൊരവസ്ഥയുമുണ്ടാവും..
കടലിനൊരു കഥയുണ്ടാവും
തിരയറിയാതെ പോയ കഥ
അലയാർത്തുയുരും നേരം
ഉൾക്കടലൊതുക്കിയാഴക്കടലിൽ
സൂക്ഷിച്ച കഥ..
എഴുതിതീർത്തൊതുക്കിയ
നേർച്ചപ്പാടിൽ,ചന്ദനക്കൂട്ടിൽ
പലേകാലത്തിലായ്
തണുത്തുറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളും
എഴുതിയനേകം കഥകൾ...
വായിച്ചുതീരാത്ത 
പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ
വാരാന്ത്യക്കുറിപ്പുകളിലൂടെ
അന്തമില്ലാത്ത 
ചക്രവാളം പോലെ 
അവയങ്ങനെ 
നീണ്ടുനീണ്ടുപോകുന്നതെന്തേ...
അന്വേഷണമിനിയുമെന്തിനെന്നാരും
എഴുതുന്നുമില്ല...


Tuesday, September 6, 2011


കൈയൊപ്പുകളില്ലാതെ
കൈയൊപ്പുകളില്ലാതെ
തപാൽപ്പെട്ടിയിലൊളിച്ചുവച്ച
കുറിപ്പുകളിൽ
ആദ്യമവൻ മുഖം മറച്ചിരുന്നു
പിന്നെഗുണനപ്പട്ടിക 
തെറ്റിയ സ്ലേറ്റിൽ
ഒന്നാം പാഠത്തിനക്ഷരപ്പിശകിനിടയിൽ
ഒളിപാർത്തിരുന്നു..
ഋതുഭേദങ്ങളുടെയൊഴിഞ്ഞ
കൂടയിലേയ്ക്കൊരല്പം
ശരത്ക്കാലവർണം
തേടിയനാളിൽ കണ്ടു 
സായാഹ്നനിഴൽചുറ്റിയ
ഒരു മുദ്ര..
പിന്നെയൊരു ശീതകാലപ്പുരയിലിരുന്നവൻ
ഹരണഗുണനഗണനപ്പട്ടിക പുതുക്കി...
കിട്ടിയെതെല്ലാം കൂട്ടിപ്പെരുക്കി
തിരുത്തിവെട്ടിയുടച്ചുലച്ച്
പുസ്തകതാളിലാക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും
കൈയൊപ്പുകളില്ലാതെ
തപാൽ പെട്ടിയിലൊളിച്ചുവച്ച
അവന്റെമുഖമവനോടുചോദിച്ചു
നീയെന്തേയിങ്ങനെ??
അപ്പോഴേയ്ക്കുമവന്റെ 
മുഖം തേടിനടന്ന
ഭൂമിയുലയുകയും
ഒന്നാം പാഠമെഴുതിയ
സ്ലേറ്റുടയുകയും ചെയ്തിരുന്നു...

Monday, September 5, 2011



പ്രഭാതത്തിലെനക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോൽ
എവിടെയാണിന്ത്യയുടെഭൂപടം
ചുരുക്കിയൊതുക്കിമടക്കിയിടും
രേഖാങ്കിതമാമൊരു
മൺകൂടോ ദേശം..
മറയിട്ടൊരുതിരശീലയിൽ
തിരനോട്ടം ചെയ്യും
 ചമയങ്ങളിൽ
കളിവിളക്കിൻ പ്രതിഫലനം
കഥയ്ക്കൊടുവിൽ
നിലാവുറങ്ങിയനേരം
കലാശക്കൊട്ടിൽ
തകർന്നൊരരങ്ങിനരികിൽ
മുദ്രതെറ്റിയ മുഖവുമായ്
വരിതെറ്റിയകല്ലിടുക്കുകളിലിരുന്നെഴുതും
വർത്തമാനകാലം....
ഇമയനങ്ങും നേരം
മറയിട്ടതിരശ്ശീലയ്ക്കരികിൽ
ലോകം മറയ്ക്കാനൊരുങ്ങും
മൗനം..
എങ്കിലുമാകാശമേ
എന്തിനിങ്ങിനെയല്ലാമൊരു
ഭൂതകാലദർപ്പണത്തിലൂടെ
നീയെൻ മിഴിയിലേറ്റുന്നു..
പ്രഭാതത്തിലെ
നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോൽ
മിഴിപൂട്ടിയിരിക്കാനായെങ്കിൽ
വാതിലുകളിലെയോടാമ്പൽ
പൂട്ടിതഴുതിട്ടൊരു
നക്ഷത്രമിഴിയിലെ
പ്രകാശത്തിലെഴുതാനായേനെ
വിലങ്ങുകളില്ലാത്തൊരു
ഭൂപടത്തിൽ....




പൂക്കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം
പൂക്കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം
ഋതുക്കൾക്കപ്പുറം
ആകാശമേ കാണുക
ചുറ്റുമതിലുകൾ....
അതിൽ നിറയുമെഴുത്തക്ഷരങ്ങൾ..
തിരികെനടന്നവഴിയിലെല്ലാം
കാവലുണ്ടായിരുന്നു
മുന്നോട്ടുനീങ്ങാനാവാതെ
മുന്നിൽ മതിലുകളും..
ഒരോമതിലിലും ഘടികാരങ്ങൾ 
നിമിഷസൂചിയാലെഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു
കഥകൾ..
കഥയെഴുതും നേരമറിയാതെ
കൈതട്ടിയാവും കടൽശംഖുടഞ്ഞതും
കടലിരമ്പിയതും..
പിന്നെയൊരുസന്ധ്യയിലെ
മഴയിൽ ചുറ്റുമതിലുകളിടിയും നേരം
കാണാനായി ലോകത്തെ
മതിലുകളിൽ തട്ടിയുടഞ്ഞാകൃതി
നഷ്ടമായൊരു
മൺപാത്രം പോലെ...
കടൽശംഖിൻ കവിത
ശിലായുഗത്തിനവസാനം
കല്ലിൽകൊത്തിയതേതുകവിത?
ഒരിതളിലാകാശം..
ഒരിതളിൽ ഭൂമി..
ഇടയിലുടഞ്ഞതൊരു
മൺചെപ്പ്
അതിലായിരുന്നു
കടൽശംഖിൻ കവിത...
രഥമേറിവരുന്നു
ജീർണാവസ്ഥയിലെ ലോകം 
കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ
സ്വപ്നമൊരു
പൂവായുണങ്ങി
മഴയിലലിഞ്ഞ്
കടൽ ശംഖിലേയ്ക്ക്
മടങ്ങി.....
ഇടുങ്ങിയിടവഴിയും കടന്ന് 
ജീർണലോകവും മാഞ്ഞു....
അരയാൽതണലിലിരുന്നുകണ്ട
ലോകത്തിലായിരുന്നു
നെയ്യാമ്പൽക്കുളങ്ങളിൽ
മുങ്ങിതോർത്തിവരും
ഗ്രാമമെഴുതിയിരുന്നത്...

Sunday, September 4, 2011


മഴതോർന്ന പ്രഭാതത്തിനരികിൽ
ഒഴുകും നേരമൊരിലതുമ്പിലോ
പ്രളയമൊതുങ്ങിയത്
മഴതോർന്ന പ്രഭാതത്തിനരികിൽ
മെഴുകിയ മുറ്റത്തൊരു തുളസിപ്പൂവ്..
അരിക്കോലങ്ങൾക്കരികിൽ
ആരോ ചരിത്രമെഴുതുന്നു
എഴുതിമുറിഞ്ഞനോവിൽ
മൺതരികളുലയുന്നു
നിഴൽ മാഞ്ഞ തൊടിയിൽ
അയനിയിലയുടെ സുഗന്ധം..
തൊട്ടാവാടിപൂവുകളിൽ
നിമിഷങ്ങളുടെ മുദ്ര..
ഉലയിലിരുമ്പുകൂടങ്ങളിൽ
പാറിവീഴും തീക്കനൽ
പുൽമേഞ്ഞ പർണശാലയിൽ
വാത്മീകത്തിൽ നിന്നുണരും
ആവർത്തനം..
ആലാപനത്തിൻ ഘനസ്വരം
ഇടയിലെവിടെയോ
അക്ഷരകാലം തെറ്റിയോടും
നിരക്ഷരമാർഗം..
ഇന്ദ്രധനുസ്സിനസ്ത്രവർഷം
ആകാശമേയെത്രശുഭ്രമീ
വെൺപൂവുകൾപോലെ മൃദുവാം
പ്രഭാതം......


നടന്നുനീങ്ങും നേരം
നടന്നുനീങ്ങും നേരമോ
കൽവരിയിൽ കാലുരസിയത്
ഒരു മൺതരിപോൽ
ചെറുതാകും ലോകം മുന്നിൽ...
മൺപാത്രങ്ങളിൽ
നിന്നൊഴുകും
മഴയുടെയമൃതവർഷിണി
തുടക്കം തൂത്തെഴുതും
കല്ലോടുകളിൽ പൊടിയും
മിഥ്യ...
ആകാശത്തിനും
ഭൂമിയ്ക്കുമിടയിലെ
മേഘഗർജനമടർന്നുവീഴും
മഴക്കാലസന്ധ്യ
ഇത്രയേറെയെഴുതാനോ
നിയോഗം
മൗനത്തിൻ പലമുഖങ്ങൾ
പാലമേറിനീങ്ങിയ
അസ്തമയത്തിലോ
അഗ്രഹാരതപോശാന്തി
ആവനാഴിയിൽ
അസ്ത്രം തേടിയ
അശുഭമുഹൂർത്തത്തിലോ
സന്ധ്യയൊരു വിളക്ക് തേടി 
നക്ഷത്രമിഴിയിലൊളിച്ചത്

Saturday, September 3, 2011

നക്ഷത്രങ്ങൾ വിളക്കുതാഴ്ത്തും വരെയും
നറുക്കിലയിലേയ്ക്ക് 
അക്ഷതമിട്ടു ചുരുക്കാം
ആകാശത്തെ..
അതിലൊതുങ്ങിയില്ലങ്കിൽ
നെടുതൂണുകൾപണിതതിൽ
വിലങ്ങിടാം...
നക്ഷത്രങ്ങൾ
വിളക്കുതാഴ്ത്തും വരെയും
സന്ധ്യയുടെയന്ത്യഗാനം
വരെയുമെഴുതിനിറയ്ക്കാം
വൈരുദ്ധ്യം....
പിന്നെയെമുണരും
പ്രഭാതങ്ങളിൽ
സ്വരങ്ങൾ ചേർത്തു പണിയാം 
ഒരു പദം, ഒരു വർണം...
വർത്തമാനകാലത്തിനരികിൽ
പോയകാലത്തിൻ ഭാരമൊഴിയാത്ത
പല്ലക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ
മഴതുള്ളികളിൽ ചേർത്തുവയ്ക്കാം
ആകാശത്തിന്നൊരുസ്വരം..... 


ഭൂമിയിൽ നിന്നാകാശത്തേയ്ക്കുള്ള ദൂരം
ഭൂമിയിൽ നിന്നാകാശത്തേയ്ക്കുള്ള
ദൂരമറിയാനെത്ര കടും കെട്ടുകൾ,
എത്രയെത്ര ഗ്രഹവലയങ്ങൾ,
എത്ര വർണ്ണചാർത്തുകൾ..
അളന്നളന്നളവുകോലൊരു
ഭാരമായ്തീർന്നിട്ടും
മതിവരാത്തൊരതിശയകുലമരികിൽ..
ഋതുക്കളുടെയുലഞ്ഞ ചില്ലയിൽ
അക്ഷരകാലം മറന്ന ഒരു പദം..
അസ്വസ്ഥമാം സ്വസ്ഥതയിൽ 
മുങ്ങിയുണരുമ്പോൾ
അലങ്കോലമാം സഭാങ്കണം
അതിലെരിയുമടുപ്പുകല്ലുകൾ..
പുകയുന്നതാരൂഢശിലയോ,
ആകാശമോ,
അരുളപ്പാടുകളോ??
എഴുതും വിരൽതട്ടിമുറിയും
വാക്കുകൾ...
മുറിഞ്ഞയോരോയക്ഷരത്തിനുമിടയിൽ
ഒരു ദീർഘം..
ഒരു ചതുരക്കളം
ഒരോവശവുമൊരു ദിശതേടിയൊടുവിൽ
മായുമ്പോൾ
മഴ തോരാത്ത വിൺചെപ്പിൽ
എഴുതിമുഴുമിപ്പിക്കാനാവാഞ്ഞ
കൃതിയ്ക്കൊരു 
സ്വരവുമായെത്തുന്നുവോ
മഴതുള്ളികൾ...