അമൃതധാര

അനന്തമായ ആകാശത്തിനപ്പുറം
ഏതോ ലോകത്തിൽ
നിന്നൊഴുകിയ
പ്രകാശത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളം
തേടി നടന്ന പാഥയോരത്ത്
ഇടറി വീണ പകൽ
ത്രിസന്ധ്യയിലുണർത്തിയ
നാമമന്ത്രങ്ങളിൽ
പുനർജനിച്ച
മനസ്സേ
ആത്മാവിന്റെ സ്വരങ്ങളിൽ
നിറഞ്ഞ അമൃതധാരയിൽ
ആനന്ദാമൃതവർഷിണി പാടുന്ന
സാഗരത്തിനരികിൽ
നീ വീണയുമായ് വരുക...

മഴതുള്ളികൾ

എഴുതിയെഴുതി മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയ
മഷിതുള്ളികളിലൊതുക്കാനാവാത്ത
ഒരു വാക്കിന്റെ അർഥം തേടിയ
തിരകളുലച്ച തീരങ്ങളിൽ
അർഥരഹിതമായ മൗനം
ശിരോലിഹിതങ്ങളിൽ
മുറിവേൽപ്പിക്കുമ്പോൾ
മഴതുള്ളികളുടെ നനുത്ത
കുളിരിലുണർന്ന ഭൂമി
ഒരു സ്വാന്തനമായ്
എന്നിലൊഴുകി
ശിലകളിൽ മരവിച്ച
അന്തരാത്മാവിന്റെ
ഭാഷയെഴുതിയ ചക്രവാളം
എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയായ് നിന്നു..

യാത്രാപഥങ്ങൾ

ഇടറി വീണ നിമിഷങ്ങളിൽ
മാഞ്ഞു പോയ ശൈത്യകാലത്തിന്റെ
ഓർമയിലുറങ്ങിയ മഞ്ഞുതുള്ളികളിലൂടെ
മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയ ഭൂമിയുടെ
വിഭജനാതീതമായ
യാത്രാപഥങ്ങളുണർത്തിയ
സ്വർണ്ണമകുടങ്ങളിലെ
പനിനീർമഴതുള്ളികളിൽ
മായാതെനിന്ന മനസ്സിലെ പ്രകാശമേ
ഗ്രാമം ശ്രീകോവിലിനരികിൽ
ഓട്ടുവിളക്കിൽ നീട്ടിയ
ആ പ്രകാശരശ്മികൾ
കരിന്തിരിയിലണയാതെ
കാത്തുസൂക്ഷിച്ച സോപാനങ്ങളിൽ
ഇടയ്ക്കയുമായ് വന്ന പുലർകാലം
പാടിയുണർത്തിയ
ജയദേവകൃതികൾ
കൈയിലേറ്റി നിന്ന കടലേ
നീ തുടിയിടുക
ഭൂമിയുടെ യാത്രാപഥങ്ങളിൽ...

മുത്തുചിപ്പികൾ

ആഴക്കടലിന്റെ ഉൾവിളികൾ
നിറഞ്ഞ സംഗീതമുറങ്ങുന്ന
മുത്തുചിപ്പികൾ
ചെറിയ നൗകയിലാക്കി
മെല്ലെയൊഴുകിയ കാറ്റിനരികിൽ
ഉപദ്വീപിന്റെ ഒരു തുണ്ടു ഭൂമി
എന്റെയരികിൽ നീട്ടിയ
സംസ്കൃതിയിൽ
ഞാനെഴുതിയ മണൽത്തീരങ്ങളിൽ
നിന്നുണർന്നു വന്ന നിലാപ്പൂക്കളിൽ
ആവണിപ്പാടങ്ങൾ കസവു തൂവുമ്പോൾ
പൂവ് തേടി നടന്ന ഗ്രാമം
ഒരു ചെറിയ വലിയ ലോകമായി
മുത്തുചിപ്പികളിൽ നിന്നുണർന്ന
കടലിന്റെ ഉൾവിളിപോലെ
എന്റെയരികിലുണർന്നുവന്നു..

സാഗരസ്പന്ദനങ്ങൾ

എഴുതിമാറ്റാനാവാത്ത
ഒരു കഥയുടെ മഷിതുള്ളികൾ
പേറുന്ന കാലം കടലാസു തുണ്ടുകളിൽ
എഴുതി നീട്ടുന്ന ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട
മനസ്സുകളിൽ
ഇനിയും മരിക്കാത്ത സ്വരങ്ങൾ
പാടാനൊരുങ്ങുന്ന സാഗരമേ
നിന്റെയുള്ളിലെ അഗ്നിയിൽ
എണ്ണക്കുടങ്ങളായ് വന്നുവീഴുന്ന
മഷിതുള്ളികളെ
ഒരു തൂവൽസ്പർശത്തിലൊതുക്കി
കാവ്യാത്മകമായ ഭൂമിയുടെ
കടൽത്തീരങ്ങളിലിരുന്ന്
സ്വപ്നങ്ങളുമായ് വരുന്ന
കടൽചിപ്പികളുടെ
ഹൃദ്സ്പന്ദനമാകുന്ന
വാക്കുകളിലൊഴുക്കുമ്പോൾ
അഗ്നിതണുക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
സ്വരങ്ങളുടെ ശ്രുതിയായ
സാഗരമേ നീയെന്നയുൾക്കൊള്ളുക

പ്രദക്ഷിണവഴികൾ


ഭൂമിയുടെ ഉള്ളറകളിലെന്തന്നറിയാതെ
പുറമെയുള്ള മൺതരികളിൽ
മുൾവേലികൾ പണിത്
യുദ്ധം ചെയ്തവർ
കിട്ടിയ തുണ്ടു ഭൂമികളെ
കൈയിലേറ്റി ഒരോ വഴിയിലായി
കടന്നുപോയി
അവരുടെ ഇടുങ്ങിയ മനസ്സിലെ
ഇടനാഴികളിൽ ചുരുങ്ങാത്ത ഭൂമി
എന്നെ തേടി പ്രദക്ഷിണവഴിയിൽ
കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ
സായന്തനത്തിന്റെ നിറങ്ങളുള്ള
പൂക്കളുമായ് ചക്രവാളമെഴുതിയ
ആകാശചിത്രങ്ങൾ പോൽ
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ
നക്ഷത്രമിഴികളിൽ
കവിത തേടി നടന്നു

സാഗരസ്പന്ദനങ്ങൾ

മഹാപ്രവാഹങ്ങളുടെ

സംഗമശീതളിമയിലുണരുന്ന

മുനമ്പിലെ സാഗരമേ

നിന്റെയുള്ളിലെ ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങളിൽ
ഒരു കടലും ഒരുൾക്കടലും
സംയമിക്കുമ്പോൾ
ധ്യാനനിരതമായ
കാവിധരിച്ച ഒരു മനസ്സിലെ
അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങളിൽ
പ്രഭാതങ്ങൾ തിരിവച്ചുണരുമ്പോൾ
എന്റെ ഹൃദ്സ്പന്ദനമായി
മാറുന്ന സംഗമസ്ഥാനമേ
നിന്റെ മണൽത്തീരങ്ങളിലിരുന്ന്
ഉദയാസ്തമയങ്ങളെഴുതുന്ന
ചക്രവാളത്തിന്റെ
കമനീയ വിതാനങ്ങളിൽ
കവിതപോലെ വന്നൊഴുകുന്ന
കടലുകളെ കൈയേറ്റി നിൽക്കുന്ന
സാഗരമേ
നിന്നെ തേടി ഞാനെത്രയോ
പ്രദക്ഷിണവഴികളിൽ
ഭൂമിയോടൊപ്പം നടന്നിരിക്കുന്നു
നീയെന്നിലുമുണരുക
മഹാപ്രഹാമായ് ....

മഴതുള്ളികൾ

 കാലത്തിനരികിൽ
ഉടഞ്ഞുവീണ
കാർമേഘങ്ങളിലെ
ജലകണങ്ങൾ വറ്റിയ
ഗ്രീഷ്മച്ചൂടിൽ
കരിയാതെ നിന്ന
നാലുമണിപ്പൂക്കൾക്കരികിൽ
 സായാഹ്നസൂര്യൻ
കരിയിച്ച കുറെ വാക്കുകൾ
മഴക്കാലനിറവിൽ
വീണ്ടുമുണർന്നപ്പോൾ
ആയുസ്സിന്റെ അപ്രമേയമായ
അന്തരാർഥങ്ങൾ തേടിയ
ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളിൽ
നിറഞ്ഞ ആനന്ദാമൃതവർഷിണിയിൽ
മഴയുണരുമ്പോൾ
മഴതുള്ളികളിൽ പളുങ്കുമണികൾ പോലെ
സ്വപ്നങ്ങളുണരുന്നതും കണ്ട്
വേമ്പനാടിന്റെ കായലോളങ്ങളിൽ
ഭൂമി ഒരു സ്വരമായിയൊഴുകി

തൂവൽസ്പർശം

ആരണ്യകത്തിലെ
മൗനമുറങ്ങിയ തടാകക്കരയിൽ
നിന്നകന്ന് കടൽത്തീരം തേടിയ
സ്വരങ്ങളിൽ അരുവികളുടെ
ആന്ദോളനമുയരുമ്പോൾ
മുൾവേലികൾ നീക്കി വന്ന
ഭൂമിയുടെ രക്തം കിനിയുന്ന
വിരൽതുമ്പിൽ വാക്കുകൾ
തൂവൽസ്പർശമായുണർന്നു
എവിടെയോ മാഞ്ഞ
മനസ്സിന്റെ ഒരു ശൂന്യബിന്ദുവിൽ
ആകാശലോകത്തിൽ നിന്നു വന്ന
നക്ഷത്രങ്ങൾ വിളക്കായി മാറി
കാലം ഘനീഭവിച്ച മൗനഗോപുരങ്ങളിൽ
നിന്നും ഉണർന്ന ഹൃദയം വീണ്ടും
വീണയുടെ മന്ത്രനാദത്തിലുണർന്നു....

താളിയോലകൾ

സിദ്ധാശ്രമങ്ങളിൽ രാമകഥപാടിയ
ത്രേതായുഗം മാഞ്ഞ അയോധ്യയിൽ
കത്തിയ അഗ്നികുണ്ഡങ്ങളിൽ
നിന്നും വാത്മീകിയെഴുതിയ
അയനകാവ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ
താളിയോലകൾ കൽപ്പെട്ടിയിലെ
പഴമയുടെ ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ
സുഗന്ധത്തിലുറങ്ങുമ്പോൾ
നിറഞ്ഞു കത്തിയ ഓട്ടുവിളക്കിനരികിൽ
ഞാനുമിരുന്നു
നാലുകെട്ടിന്റെ നടുമുറ്റത്തെ
തുളസിമണ്ഡപത്തിൽ
മഴ തുള്ളിപ്പെയ്യുമ്പോൾ
അരികിൽ സിദ്ധാശ്രമങ്ങളിൽ നിന്നും
അഗസ്ത്യകൂടം കടന്നുവന്ന
കാറ്റിൽ യുഗങ്ങളുടെ
സംഗീതമുണർന്നുവന്നു...