മിഴിപൂട്ടിയിരിക്കാനാവാതെ

നടുമുറ്റത്തൊഴുകിയ
വേനൽമഴയുടെ ശിഖരങ്ങളിലും
ആരൂഢശിലയിലും
കത്തിയാളിയ തീയിൽ
കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ
കരിയിലകൾ പാറിയ
വേനൽക്കാറ്റിനരികിൽ
മേഘങ്ങൾ നീരൊഴിഞ്ഞൊഴുകിയ
വഴിയിൽ
കായലിനപ്പുറം കത്തിയ
മദ്ധ്യാഹഭ്രാന്തിലെരിഞ്ഞ
പുൽനാൽമ്പുകളിൽ
സായാഹ്നവും കടന്നുവന്ന
സന്ധ്യയിത്തിരി ചന്ദനക്കുളിർപൂശി
നടന്നുനീങ്ങുമ്പോൾ
മിഴിപൂട്ടിയിരിക്കാനാവാതെ
ഒരുമാത്രയ്ക്കിടയിൽ
തെറ്റിയൊരക്ഷരകാലത്തെ
വീണ്ടും ചിമിഴിലാക്കി
അഗ്നിപ്പാടുകൾ താണ്ടി
യാത്രതുടർന്ന ഭൂമിയുടെയരികിൽ
മനസ്സു തേടി
നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ വീണുടയാതെ
നിമിഷങ്ങളിൽ തട്ടിപ്പൊടിയാതെ
യുഗങ്ങളിൽ വീണുതകരാതെ
പ്രപഞ്ചം ഭദ്രമായ് സൂക്ഷിച്ച
മഹാകാവ്യത്തിലെയൊരു സർഗം

ഋതുക്കൾ കൂടെയുള്ളതൊരാശ്വാസം

സമാധാനം ആവശ്യമെന്ന്
ചിലരെഴുതുന്നു
ഒരാളുടെ വീടുതച്ചുടച്ചതിക്രമിച്ചതിൽ
കയറിയാൽ സമാധാനം കിട്ടുമെന്ന്
നിന്നോടാരു പറഞ്ഞു.
സമാധാനം വേണമെന്ന്
ഞങ്ങളുമാവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നുവല്ലോയൊരിക്കൽ
അന്ന് ഒരാളെയൊറ്റപ്പെടുത്താൻ
കാൽക്കാശിനുവിലയില്ലാത്ത
എഴുത്തുകാരെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി
അവരെക്കൊണ്ടു
വേണ്ടാത്തതെഴുതിയച്ചടിച്ചു വിറ്റു നീ..
അങ്ങനെ ചെയ്താൽ
സമാധാനം കിട്ടുമെന്നേതു
സർവകലാശാല നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചു?
വരാഹങ്ങൾക്ക് കൊടുക്കുന്നതുപോലെ
തുണ്ടുകഷണങ്ങെറിഞ്ഞാൽ
അഭിമാനികളത് തൊടുകപോലുമില്ലെന്ന്
നിനക്കറിയുക പോലുമില്ലെന്നതാശ്ചര്യകരം
എറിയുന്നതെല്ലാമൊരു
കൂടയിലാക്കി വയ്ക്കാം
സമാധാനത്തിന്റയളവ് നിർണയിക്കാൻ
അതെല്ലാംകൂടിതൂക്കിയെടുത്താൽ
കിട്ടിയേക്കാം സമാധാനത്തിന്റെ
സംക്ഷിപ്തരൂപം..
എത്രയോ കൂടകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
പണ്ട് പൂക്കാലങ്ങളിലെ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞിരുന്ന
കൂടകളിലിന്നസമാധാനം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
അതൊന്നെടുത്തുമാറ്റണമെന്നുണ്ട്
വല്ലാത്ത ഭാരം
ഒന്നും രണ്ടും ദിനങ്ങളിലെയല്ലല്ലോ
വർഷങ്ങളിലൂടെ വീണു നിറഞ്ഞതല്ലേ...
ആ ഭാരക്കെട്ടുകൾ മാറ്റി കുറെ
പൂവുകൾ ശേഖരിക്കുകയാണതിലിപ്പോൾ
ഋതുക്കൾ കൂടെയുള്ളതൊരാശ്വാസം...

മഞ്ഞുകാലച്ചെരിവിലിരുന്ന് വിധിയെഴുതുന്നാർക്കുവേണ്ടി

ഓർമ്മയുടെ പിഞ്ഞിയ
പരുത്തിതുണിയിൽ
ഇനിയുമെഴുതിനീയൊരുക്കേണ്ട
നിർണയവിധികൾ
വിധിരേഖകളെഴുതാനുള്ള
നിന്റെയവകാശമെന്നേയൊരു
ഗ്രീഷ്മമൊഴുക്കിക്കളഞ്ഞു
അതിനാലിനിയും വേണ്ട
കൺകെട്ടുജാലങ്ങൾ
കണ്ടൊരുകാലമതിശയിച്ചിരുന്നു
ഇനിയതുണ്ടാവില്ല
ഈറൻ സന്ധ്യയുടെയുള്ളിലെയുപ്പാണീക്കടൽ
ദണ്ഡി മറക്കാനാവില്ലല്ലോ
സത്യാഗ്രഹങ്ങളുടെ കൊടിപാറിയ
സബർമതിയെയും മറക്കാനാവില്ലല്ലോ
ഉറയും ശിശിരത്തിലെന്നേ മാഞ്ഞു മൗനം
പിന്നെയുള്ളതവിടെയുമിവിടെയും
ഗതി തേടിയലയും കുറെ നിഴലുകൾ
സന്ധ്യയുടെ ചിമിഴിൽ
തീർഥമൊഴുകും ശംഖുകളാണിപ്പോൾ
നിഴലുകളെയൂറ്റിയെന്നേ മാഞ്ഞു സായാഹ്നം
വിധിന്യായങ്ങളെയെന്നേയൊരു
കൂടയിലാക്കി കടലിലേയ്ക്കൊഴുക്കി ഭൂമി...
അന്നും
മിഴിരണ്ടും പൂട്ടിയൊരു തുലാസും
കൈയിലേറ്റിയരികിലാ
ശിലാപ്രതിമയുമുണ്ടായിരുന്നു...
പിന്നെയീമഞ്ഞുകാലച്ചെരിവിലിരുന്ന് നീ
വിധിയെഴുതുന്നാർക്കുവേണ്ടി.....

കേൾക്കാനാവുന്നു കടലിൻ ഹൃദയതാളം

ഇനിസൂക്ഷിക്കേണ്ടതമൂല്യമായ
ഭൂഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങൾ
ഒരുനാളാഹൃദയലയത്തിനരികിൽ
മഴക്കാലം കവിതയായൊഴുകിയിരുന്നു
ശരത്ക്കാലവർണങ്ങളൊഴുകിയിരുന്നു
നക്ഷത്രങ്ങൾ തൂക്കുവിളക്കുതെളിയിച്ചിരുന്നു
ശിശിരം മഞ്ഞു തൂവിയിരുന്നു
വസന്തം പൂക്കാലമായ് പൂത്തിരുന്നു
പിന്നെയൊരു ഗ്രീഷ്മത്തിലഗ്നിപർവതങ്ങളിൽ
നിന്നെന്നപോൽ പുകയുയർന്ന
മാറ്റങ്ങളുടെയാരണ്യകത്തിലിരുന്നും
ഋതുക്കളുടെ നൈർമല്യം ചാലിച്ച്
മനസ്സൊരു സർഗമെഴുതി
ഉടഞ്ഞുവീണ പ്രതിബിംബങ്ങളുടെ
കൽച്ചീളിലൂടെ  നടന്ന ഭൂമിയന്നേന്നോടു പറഞ്ഞു
ഇനി സൂക്ഷിക്കേണ്ടതമൂല്യമായ
ഹൃദ്സ്പന്ദനങ്ങൾ
അതിലൊരുകുപ്പി നീലമഷി തട്ടിതൂവി
നടന്നുപോയ നിന്നോടെന്തുപറയാൻ
നീ സ്വരുക്കൂട്ടിയതുമെല്ലാം ചുരുങ്ങിയില്ലേ
ആ മഷിക്കുപ്പിയിൽ
മാറുന്ന ഋതുക്കൾക്കരികിലും
കേൾക്കാനാവുന്നു കടലിൻ ഹൃദയതാളം
എത്ര മനോഹരമാ ലയവിന്യാസം...

പ്രളയാന്ത്യം വരെയും

കരിമുകിലുകൾക്കെന്തൊരു
കാരുണ്യമിപ്പോൾ
കറുത്തിരുണ്ടൊഴുകിയൊരാ
വസന്തവും ഗ്രീഷ്മവുമെത്രവേഗം
മറന്നിരിക്കുന്നു
നദീതീരത്തിരുന്നൊരു
പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ചിത്രം
ചായം തേയ്ച്ചുമിനുക്കുന്നുവോ
അല്ലെങ്കിലുമിവിടെ
ജനഭാരത്താൽ ഭൂമി തളരുന്നു
ഋതുക്കളുടെ സമതുലനമൊന്നും
മനുഷ്യരുടെ ശിരോരേഖയിലില്ല
അതിനാലിനിയുമുയർത്തെഴുനേറ്റുവരും
അനേകകോടികളും
ഭൂധൂളികൾ കൈയിലേറ്റിയെഴുതിയേക്കാം
കാണുകയീ വൈഭവമെന്നൊക്കെ..
ഗർവിന്റെ ഭാഷാലിപികൾക്കാരതിരിടും.
വീണുകൊഴിയും പൂക്കളോ
വൃക്ഷശിഖരത്തിൽ നിന്നുപൊഴിയുമിലകളോ
വന്നുപോകും ഋതുക്കളോ
എഴുതിനീട്ടാറില്ലല്ലോ
പരിഭാഷയുടെ പർവതഗർവം
യുഗങ്ങൾക്കുമുണ്ടന്ത്യം
മനുഷ്യരതറിയുന്നില്ലല്ലോ
പ്രളയാന്ത്യം വരെയും....

ഒരനുസ്മരണമെഴുതിയേക്കാം

പലരുമെഴുതുന്നതും കണ്ടിരുന്നു കുറെകാലം
പിന്നെയതു മാത്രമേ ശരിയുള്ളുവെന്നാണിയടിച്ചു
തൂക്കിയ ഫലകങ്ങൾ ചുറ്റിലും നിരന്നു
ഒന്നൊന്നായിയവയടർത്തിമാറ്റാനിത്തിരിവൈകി
അതങ്ങനെയായിപ്പോയേക്കാമെങ്കിലും
അതങ്ങനെതന്നെയെന്നഴുതി
ഭൂമിയുടെയാധാരശിലകൾ
തീറെഴുതേണ്ടതില്ലല്ലോ
ജാലകങ്ങൾ തുറന്നല്പം നനുത്ത
കുളിർകാറ്റേൽക്കാനിരിക്കുമ്പോഴും
ശിശിരമഴയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും
അവശേഷിപ്പിന്റെയാദ്യക്ഷരമെന്നപോൽ
ചുറ്റുവലയങ്ങളെഴുതി നീട്ടുന്നുവൊരാദികാവ്യം
ഇന്നതിനൊരനുസ്മരണക്കുറിപ്പെഴുതിയേക്കാം
വലയം ചെയ്യുന്ന മൂടൽമഞ്ഞിനെയുരുക്കി
തീയിലിട്ടിത്തിരി ചുടുനീരാക്കി വയ്ക്കാം
അനുസ്മരണങ്ങളിലും നിറയട്ടെയിത്തിരി തീ
അഗ്നിപർവതങ്ങൾ കടന്നുവന്ന കനലുകൾ
നെരിപ്പോടുകളിലെ പുക..
അങ്ങനെയായാലേ ചുറ്റുവലയങ്ങൾക്ക്
സമാധാനമുണ്ടാവൂ
ഇന്നൊരനുസ്മരണമെഴുതിയേക്കാം
മുഖവുരയിങ്ങനെയാവാം
തീയിൽ നിന്നുയർന്നതെങ്ങനെ
വെയിൽ നാളങ്ങളിൽ മായും...

അങ്ങനെ നടക്കാനുമൊരു സുഖമുണ്ടാവും
 ഒരിയ്ക്കൽ കണ്ടിരുന്നു
കാച്ചിക്കുറുക്കിയാറ്റിയൊരു
പൊൻചഷകത്തിലൊഴുകിയ
കയ്പും മധുരവും...
തുള്ളിതുള്ളിതുളുമ്പിതുളുമ്പി
അതിലിപ്പോഴുള്ളതിത്തിരിയടിമട്ട്
ഒരുമഴക്കാലത്തിലേയ്ക്കാപാത്രമെടുത്തു
നീട്ടിയാൽ പിന്നെയതും ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല
കഴുകിതുടച്ചുവൃത്തിയാക്കേണ്ട
ആവശ്യകതയേയുണ്ടാവുള്ളൂ
അലട്ടില്ലാതെയങ്കലാപ്പില്ലാതെ
പിന്നീടങ്ങനെ നടക്കാം
ഋതുക്കൾക്കൊപ്പം
ശരത്ക്കാലനിറങ്ങളിൽ മുങ്ങിയങ്ങനെ
സായം സന്ധ്യയുടെ വിളക്കുമേന്തി
ചക്രവാളത്തെതൊടും കടലിനരികിൽ
കടലോരമണലിലൂടെയങ്ങനെനടക്കാം
കാച്ചിക്കുറുക്കിയാറ്റിയ സർഗങ്ങളിൽ നിന്നൊഴുകും
കടലിന്റെയാരവത്തിനിടയിലൂടെയങ്ങനെ
നടക്കാനുമൊരു സുഖമുണ്ടാവും...

പാടാൻ മറന്നൊരു പാട്ടും, പാട്ടിന്നീണവും

മൺകല്ലിലുയർത്തിയ
വീഥിയിലെ കമ്പോളത്തിൽ
പൊൻചായം പൂശിയ
ഈയക്കുടങ്ങളുമായിരുന്നു
കുറെയേറെ മുഖങ്ങൾ...
കായലോരത്തെ അയനിമരത്തിൽ
കൂടുകെട്ടിയ കിളി പാടാൻ മറന്ന
പലേ പാട്ടുകളും, പാട്ടിന്നീണവും
മദ്ധ്യാഹ്നവെയിൽവീണുകത്തിയ
മൺപ്പരപ്പിൽ നിന്നകലേയ്ക്ക്
പറന്നകലുന്നതും
ചിറകുകരിഞ്ഞു തളർന്ന
മേഘകലശങ്ങളിലൊതുങ്ങാനാവാതെ
പളുങ്കുമണികൾപോലെയുള്ള
മഴതുള്ളികൾ ചക്രവാളത്തിൽ
ശിശിരത്തോടൊപ്പമുറഞ്ഞു മായുന്നതും
നിസ്സംഗം കണ്ടുനിന്നു ഭൂമി....
പണിതുയർത്തിയ കോട്ടകൾക്ക് ചുറ്റും
കിടങ്ങുകൾതീർത്ത് പടച്ചട്ടയണിഞ്ഞ്
പോരാളികൾ കാവൽ നിന്നപ്പോഴും
ഋതുക്കളുടെ ചിറകിലൊരു
തൂവൽസ്പർശമായൊഴുകി ഭൂമി...
വീഥികളിൽ തിരക്കിട്ടോടിയ മുഖങ്ങൾ
ഈയക്കുടങ്ങൾ തോളിലേറ്റി
നടന്നുനീങ്ങിയപ്പോൾ
നക്ഷത്രവിളക്കുകൾ തെളിയിച്ച്
വിരലിൽ കൂടുകൂട്ടീയ
സന്ധ്യയ്ക്കരികിലൂടെ
കായലോളങ്ങളെ കടന്ന്
അയനിമരത്തണലും പിന്നിട്ട്
മനസ്സിൽ വെൺപ്പട്ടുനൂലാലൊരു
കൂടുകെട്ടിയതിൽവന്നു
കുടിയേറി പാർത്തു
പാടാൻ മറന്നൊരു പാട്ടും,
പാട്ടിന്നീണവും ...

ഋണങ്ങളും മാഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും

ആരോ സ്വരുക്കൂട്ടിയ
ഋണബാധ്യതയിലുലഞ്ഞ
ജീവസ്പന്ദനങ്ങളുടെ
കണക്കുപുസ്ത്കത്തിൽ
കൈയിലളന്നെഴുതാൻ
നീക്കിയിരിപ്പില്ലാതെ
ഒരു യുഗം നടന്നുനീങ്ങുന്നരികിൽ
കടംകഥകൾ തേടിയതിനരികിൽ
തുടിയിട്ടെത്തിയ
ദിനങ്ങളെയെല്ലാമൊരു
തുലാഭാരത്രാസിലിളന്നെടുത്ത്
സമമാക്കിയപ്പോൾ
പിന്നീടുവന്ന ഋതുക്കൾ
ഋണക്കടുംകെട്ടുകൾ ലഘൂകരിച്ചു
നിറം ചാലിച്ചെഴുതിയ നെടുമ്പുരയിലെ
തൂണുകളിളകിവീണ പേമാരിയിലൂടെ
നടന്നൊരുശരത്ക്കാലവും
കടന്നെത്തും ശിശിരവും മാഞ്ഞുപോകും...
ആരോ സ്വരുക്കൂട്ടി
കൂടയിൽ നിക്ഷേപിക്കും
ഋണങ്ങളും മാഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും
ഋതുക്കളെ പോൽ....

കടലോരോതുള്ളിയായിപ്പോൾ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കൊഴുകുന്നു

കടലോരോതുള്ളിയായിയിപ്പോൾ
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കൊഴുകുന്നു
ഒഴുകുന്ന താളലയം
കൈവിരലുൾക്കൊള്ളുന്നു
അനേകജന്മങ്ങളിലൂടെ
ജനിമൃതികൾ തൻ
മഹാവടവൃക്ഷശാഖകളിലൊന്നിൽ
കുരുങ്ങികൊഴിയുമോരിലയിലൊതുങ്ങിയ
ജന്മസങ്കടങ്ങളെ ഹോമിച്ച
ഹോമകുണ്ഡത്തിൽ
നിന്നുയരും തീപ്പുകപോലെ
പിന്നെയേതോ പ്രാചീനതയുടെ
പര്യായം തേടിയ വിശ്വപത്രികളിൽ
നിന്നുണർന്നെഴുനേറ്റരികിലൊഴുകിയതും
ഒരു കടലായിരുന്നു
നിലയില്ലാതെയൊഴുക്കിലൊഴുകിയ
നിരവധി ദിനരാത്രങ്ങളിലെങ്ങോ
വേർപെട്ടുപോയ അശോകപ്പൂവിൻ
നിറമുള്ള സായംസന്ധ്യയെ
മൺചിരാതിലാക്കിയറവാതിലിൽ
വച്ച ഭൂമിയുടെയുള്ളിലുമിപ്പോൾ
നിറയുന്നത് കടലിന്നാരവമോ.....